Aardbeien debacle
Een paar kilometer bij ons dorpje vandaan zit een aardbeien drive-in. Als ik had mogen kiezen was ik ook wel blij geweest met een MacDonalds drive-in. Het dichtstbijzijnde filiaal van m’n favoriete fastfoodketen zit zo’n half uur rijden bij ons vandaan. En dat is maar goed ook. Ik zou waarschijnlijk vaker dan goed voor me is door die MacDrive sjezen en me tegoed doen aan een milkshake of een frappucino. Maar goed, ik dwaal af. We hebben het hier over een aardbeien drive-in. Je rijdt met je auto langs een grote keet en daar bestel je mega lekkere aardbeien, evenals allemaal heerlijke aardbeienvariaties.
Zoals de Dubai-pistache-aardbeienbeker. Dat is onze favoriet. Een grote beker, gevuld met aardbeien met daarover (en onder, en tussen, óveral) heerlijke gesmolten chocolade met künefe en pistachenootjes bovenop. Echt, om van te watertanden.
Een aantal weken geleden ging ik, op weg naar huis, even langs om twee van die bekers te scoren, toen het helemaal mis ging. Je stapt dus uit je auto om je bestelling door te geven, en dan krijg je het overhandigd. Ik was alleen, dus ik ging de bekers ‘even in m’n auto zetten’. Nu ben ik vrij onhandig (absoluut een understatement😁) en de volledige inhoud van de twee bekers ging over m’n stoel. Ik kon wel door de grond zakken. Verspilling, én een hoop poetswerk.
Gelukkig was de eigenaar heel behulpzaam. Hij kwam met een emmer sop en hij stond erop dat ik gratis twee nieuwe bekers kreeg.
Ik baalde natuurlijk als een stekker. Dat precies mij dit overkwam vond ik typerend. Kluns is m’n tweede naam.
We hebben er achteraf natuurlijk wel om gegrinnikt, maar op het moment zelf stond het schaamrood op m’n wangen.
Toen ik twee dagen later in m’n auto zat, vond ik nog chocolade terug op m’n stuur. Over het hoofd gezien tijdens het schoonmaken.
Wat ik ontzettend grappig vind, is dat een aantal weken later m’n vriend langs reed om wederom die heerlijke aardbeien te halen. De eigenaar zei: ‘Ik doe ze wel even voor je in een tasje, want pasgeleden was er een vrouw, die liet alles op haar autostoel vallen’.
‘Ja, dat was m’n vriendin’ had hij gezegd.
Met trots, denk ik toch.
Ik heb er immers voor gezorgd dat ze met tasjes zijn gaan werken. Oftewel, ik heb dit bedrijf geholpen het bestelproces te optimaliseren.
Je begrijpt dat dat inmiddels op m’n cv staat.
Fijne week!




Hilarisch eind, dat je vriend het geval kon bekennen. Eind goed, al goed. Iets met kartonnen bekerhouders misschien ook een idee, al kan dat nog steeds om vallen..